نگاه شخصی من

lordmehr — Sat, 01 Mar 2008 15:29:00 GMT

سلام ... این وبلاگ به آدرس :

http://Cinemamehr.blogfa.com

منتقل شد.

لطفا به آدرس فوق مراجعه کنید٫ ممنون

معرفی فیلم

lordmehr — Thu, 28 Feb 2008 22:50:18 GMT

نفرین گل طلایی Curse Of The Golden Flower

کارگردان: ژانک ییمو

بازیگران: چو یون فت ـ گانگ لی

محصول: چین ـ 2006

× سالهای پایانی امپراطوری سلسه تانگ در چین، امپراطور تلاش می کند تا همسر خود را به جنون بکشاند ولی ملکه که از این نیرنگ آگاه شده سعی میکند به کمک فرزندش امپراطور را مجبور به کناره گیری از حکومت کند ...

× ژانگ ییمو در آخرین اثر خود داستانی تراژیک از سالهای پایانی حکومت سلسله ی تانگ در چین را را روایت می کند. داستان انحطاط خاندان سلطنتی که از درون در سراشیبی سقوط قرار می گیرد. در حقیقت ییمو در این فیلم انحراف بنیان خانواده را دلیل اصلی انحطاط سلسله ی تانگ می داند. خانواده ای که باید تظاهر به خوب بودن کنند زیرا به گفته ی امپراطور به ناچار باید الگویی مناسب برای مردم کشور باشند.

ژانگ ییمو که در " قهرمان ¹" قدرت داستان گویی خود را به خوبی نشان داده بود و در " خانه خنجرهای پران ² " قصه ای عاشقانه را تعریف کرد، اکنون در این فیلم قصه ی خیانت، دروغ و انتقام را به تصویر می کشد و غمنامه ای بر نابودی یک خانواده می سراید. و اما هنر ییمو در نمایش صحنه های خیره کننده کم نظیر است، خیال پردازی او سرتاسر فیلم را فرا گرفته و برای نمایش آن از دوربین پویای خود به بهترین شکل استفاده می کند و در کنار آن از موسیقی به عنوان ابزاری توانمند برای عرضه این تصاویر استفاده می کند. رنگ که بخش جدایی ناپذیر آثار شرقی است بازیچه افکار ییمو قرار گرفته و با وجود تنوع آن در فیلم، در نفرت شخصیتهای داستان به سردی می گراید و تماشاگر را با حس تلخ شخصیتهای داستان همراه می کند. شخصیتهای فیلم هم به خوبی پرورانده شده است به خصوص ملکه (Gong Li) که بی شک بهترین ایفای نقش را دارد و به خوبی احساس بردگی و مجبور بودن را القا می کند شخصی که در اوج قدرت لبخندی به لب نمی آورد. چو یون فت هم به نقش امپراطور بازی قابل قبولی از خود ارائه می دهد. در حقیقت اینچنین می توان گفت که این ییمو است که با توانایی خود بهترین بازی را را آنها گرفته و آنها را کاملا در راستای افکار خود قرار داده است.

"نفرین گل طلایی" فیلم خوبی است ولی با همه اینها نمی تواند در سطحی بالاتر از دو فیلم قبلی ییمو قرار گیرد شاید دلیل اصلی این ضعف تلاش او برای رهایی از یکنواختی و تکراری شدن اثرش باشد و شاید هم، اصرار او برای نمایش تصاویری تماشاگر پسند از خون و خونریزی و بدنهای تکه تکه شده که جایجای قصر تانگ را فراگرفته است. ولی پایان تراژیک فیلم تاثیر خود را به خوبی بر بیننده می گذارد و همه چیز را به سود ییمو به پایان می برد به گونه ای که هر کسی به هنر او ایمان می آورد.

1. قهرمان جایزه آلفرد بائر جشنواره برلین را گرفت و همچنین نامزد دریافت خرس طلایی شد و جایزه بهترین کارگردانی را از انجمن ملی منتقدان فیلم آمریکا برای ییمو به همراه داشت.

2. خانه خنجره های پرنده نامزدی جایزه گلدن گلاب را برای ییمو به ارمغان آورد.

معرفی فیلم

lordmehr — Wed, 18 Jul 2007 19:17:18 GMT

درباره ي Paris Je T’Aime (love Paris)

فرانسه- 2006

قصه ي عشق به پاريس

چند کارگردان براي يک فيلم مي شود تصور کرد !؟ در مورد فيلم Paris Je T’Aime (2006) پاسخ 21 کارگردان براي 18 فيلم کوتاه است. مجموعه اي از استعداد هاي ناب سينما دستمايه ي ساخت اثري روان و دلنشين مي شود. روايتي فريبنده و شيرين از داستان هاي عاشقانه اي در پاريس آن هم فقط در چند دقيقه، و بي شک همين روايت کوتاه و گذرا آن را دلچسب تر و تاثير گذار تر کرده است. در واقع اين فيلم تمام آنچه که يک بيننده در يک چنين فيلمي طالب است را به نمايش مي گذارد. نکته جالب در اين فيلم تنوع و تفاوت در سبک ساخت هر اپيزود است در حقيقت هر کارگردان آشکارا ردپاي خود را در ساخته اش بجا گذاشته و هيچ تلاشي در هماهنگ بودن با ديگران نکرده است. شايد اين ويژگي بخوبي در روايت برادران کوهن 'Tuileries' از توريستي نچندان خوش شانس در متروي شهر پاريس آشکار باشد بازي با چهره استيو بوشمي به غايت مضحک و خنده دار است و سبک خاص برادران کوهن در پيش بردن داستان، اثري کاملا متفاوت را بوجود آورده است. در اپيزود'Faubourg Saint-Denis' حضور تام تيکور را به وضوح مشاهده مي کنيم که براي بيان داستان خود از سبکي روايت خود در بدو لولا بدو استفاده مي کند داستاني پر تحرک از عشق بين يک دختر بازيگر با بازی ناتالي پورتمن و يک نابينا. اما شايد يکي از قوي ترين و کامل ترين بازي هاي اين فيلم متعلق به کاتالينا سنديو مورنو باشد در اپيزود 'Loin De 16e' به کارگرداني والتر سالس، که ارتباط عاطفي اش را با کودکان به زيبايي به نمايش مي گذارد. دختري اسپانيولي که در پاريس براي گذران زندگي خود و کودک چند ماهه اش بايد به نگهداري از کودکان مردم بپردازد. گويي او همان شخصيت تکامل يافته ي فيلم 'Maria Full of Grace' مي باشد که اکنون مستقل و مصمم سعي در اداره ي زندگي خود دارد. در کنار مورنو مي توان از بازي تاثير گذار ژوليت بينوش در اپيزود 'Place Des Victoires' به کارگرداني نوبي هيرو سووا ياد کرد که بازی او تنها نکته قابل توجه در ابن اپيزود است، در نقش مادري که فرزند خود را از دست داده ولي از قبول اين واقعيت فرار مي کند و همين طور بازي نيک نولتي در اپيزود 'Parc Monciau' به کارگرداني آلفونسو کوارون اشاره کرد.

قصه هاي گوناگون فيلم، از کمدي هاي ضعيف گرفته تا داستانهاي سوزناک و تاثير گذار از عشق هاي از دست رفته همه و همه سبب مي شود تا اين فيلم به چيزي بيشتر از آنچه انتظار داريم تبديل شود. برخي از اپيزود ها نمي توانند همپاي بقيه قسمتها پيش بروند و اين عامل سبب مي شود که در مواقعي کشش و جذابيت فيلم کاهش يابد شايد کم فروغ ترين کارگردان صاحب نام در اين مجموعه گاس ون سنت باشد در اپيزود 'Le Marais' ، داستان به ارتباط و دوستي دو پسر جوان و آشنايي اتفاقي آنها در يک چاپخانه می پردازد ، او داستانش را به گونه اي روايت مي کند که چندان تاثيري بر بيننده نمي گذارد و به راحتي آن را فراموش مي کند ولي در مجموع اين اپيزود و بخشهاي مشابه آن نظير 'Porte De Choisy' ، 'Pigalle'نمي توانند چندان به ساختار کلي فيلم ضربه بزنند. در حقيقت اين فيلمها بگونه اي در کنار هم رديف شده اند که بيننده خسته و دلزده نشود. يکي از اپيزود هايي که به گونه اي بجا و مناسب پرداختـــه شده 'Quais De Seine' ساخته ي گوريندر چادها ست که مربوط به آشنايي يک پسر مسيحي و دختري مسلمان است که در آن تصويري قابل قبول از اعتقادات يک دختر محجبه و مسلمان به نمايش گذاشته مي شود. تنوع قصه ها بحدي است که وينسنتو ناتالي در 'Quartier De La Madeleine' داستان ماورايي عشق پسري با بازی اليجاوود را به يک خون آشام مونث تعريف مي کند آن هم به سبک بصري فيلم های اکسپرسیونیستی، که در میان اپیزودهایی که هر یک واقعیت حاکم بر روابط افراد را به تصویر می کشند، متفاوت اما بسیار موفق است. در کنار اين نام ها وس کريون هم در 'Pere-Lachaise' ، دنياي مردگان و زنده ها را به هم مي آميزد و قصه اي بسيار کوتاه خود را تعريف مي کند. او دلبستگي خود به سينماي وحشت را با نماهايي سرد از قبرستاني بزرگ و توي در توي بخوبي نمايش مي دهد. و سرانجام اپيزود پاياني فيلم '14e Arrondissement' اثر الکساندر پين که در حقيقت مرثيه اي بر پايان اين قصه ي عشق است، داستان يک مسافر تنها در پاريس و عشق و وابستگي اش به اين شهر که مناسب ترين پايان براي چنين قصه هاي عاشقانه اي مي باشد،قصه ي عشق به پاريس.

معرفی فیلم

lordmehr — Tue, 05 Jun 2007 08:57:18 GMT

معرفی فیلم: از بام تا شام

From Dust till Dawn

بازیگران: هاروی کیتل- جورج کلونی-کوئینتین تارانتینو

کارگردان: رابرت رودریگوئز

زمان: 108 دقیقه

امریکا 1996

**********************

خلاصه داستان: سس (کلونی) و ریچارد (تارانتینو) دو برادر خلافکارند که تحت تعقیب پلیس هستند. آنها بعد از به آتش کشیدن یک فروشگاه و کشتن کلانتر و صاحب آن تصمیم می گیرند به مکزیکو فرار کنند. در راه به متلی می روند در آنجا با جاکوب (کیتل) و خانواده اش برخورد می کنند و آنها را مجبور به رساندنشان به مکزیکو می کنند.پس از عبور از ایستگاه پلیس، همگی شب به یک کافه عجیب که پر از زنان فاحشه است می روند. بزودی متوجه می شوند که تمام زنان رقاص و کارکنان کافه، خون آشام هستند...

**********************

فیلم رودریگوئز که فیلمنامه ی آن را دوست و همکار همیشگی اش تارانتینو نوشته در حقیقت دو فیلم مستقل و جدا از هم است ترکیب یک فیلم جاده ای(نیمه ی اول فیلم) با یک فیلم وحشت زا ( نیمه ی دوم). تفاوت میان این دو قسمت به قدری است که ساختار روایی فیلم را بطور کلی می شکند. رودریگوئز بجای اینکه این دو ژانر را در فیلم خود بهم مربوط کند در نیمه ی فیلم جهشی ناگهانی از یک ژانر به ژانر دیگر می کند او با اینکه سعی کرده فیلمی متفاوت و خاص بسازد ولی با این حال ناچار شد تا همان الگوی سنتی فیلمهای ترسناک را به کار ببرد ( عده ای در محاصره ی خون آشامان و مبارزه ی بین این دو گروه و شکست خون آشامان). شاید تنها فرقی که در این فیلم وجود دارد این باشد که محاصره شدگان هیچ علاقه ای برای باهم بودن ندارند، گروه آنها تشکیل شده از گروگانها و گروگانگیرها. شاید بتوان گفت تمام نیمه ی اول فیلم برای ایجاد همین تفاوت بوده است. جالب آن است که هیچیک از آنها به وجود خون آشام اعتقاد نداشتند در حقیقت آنها انسانهایی معمولی اند که در یک جامعه ی طبیعی زندگی می کنند، آنها از روش دکتر ون هلسینک در قصه ی دراکولا برای کشتن خون اشامها استفاده می کنند موجوداتی که اکنون آنها را بیرون از قصه ها و در دنیای حقیقی می بینند.

درباره ی برگمان و آثارش

lordmehr — Sun, 13 May 2007 14:28:18 GMT

سینمــای برگمــان و معرفی فیلــم هایش

متن زير از يه مقاله ي کامل و مفصل در فصلنامه ي فارابي برداشته شده که بشخصه از اون خيلي لذت بردم ... گفتم شايد متن زير بتونه نظر شما رو هم براي خوندن متن كاملش جلب كنه ...

هنر برگمان ( که آشکارا در نمایش نامه های استرلینگ ریشه دارد) به شدت متمایل به"درام روان شناختی" بوده است، یعنی به دراماتیزه کردن تنش ها و برخوردهای درونی آدم ها که قرار است در آن، شخصیت ها به عنوان فرافکنی نیروهای درونی روان خود هنرمند دیده شوند. به احتمال زیاد هر اثر هنری که شایستگی اتلاق نام هنر را بر خود داشته باشد تا حدودی در این تمایل شریک است. حتی هنرمندان ظاهرا عینی گرا و بیرونی خود را از طریق دراماتیزه کردن دغدغه های تکرار شونده بیان می کنند. اما نزد برگمان، به دلیل فقدان نسبی بعد سیاسی_ اجتماعی، و به سبب طبیعت درونگرایانه ی کارهایش و غلبه ی ریشه های آن بر روان شخصی هنرمند، این کشش نیرومندتر است: فیلم هایی مانند سه گانه(هم چون در یک آینه،نور زمستانی، سکوت)،پرسونا، ساعت گرگ، نزدیکترین نمونه های سینمایی به درام روان شناختی ناب هستند. حضور سماجت آمیز ساختاری از تنش های ظاهرا حل نشدنی نمایانگر بنیاد روانی هنر برگمان است که تکرار شان در فیلمی بعد از فیلم دیگر، بر طبیعت روان شناختی آن ها گواهی می دهد: این ساختار، مانند یک الگوی خواب فرویدی، در انواع و اقسام پوشش ها و استتار ها خود را پنهان می کند تا به بیان دربیاید و تنها زمانی دیده می شود که رشته ای از فیلم او به عناصر بنیادین شان تجزیه شوند.

نخستین بیان کامل آن باید در فیلم "مهر هفتم" اتفاق افتاده باشد به هر رو این فیلم نقطه شروع خوبی است. سکانس گشایش فیلم، سلحشور( یک روشنفکر زجر کشیده) و زمین داری مادی گرا را در برابر هم قرار می دهد، و سپس بازیگران دوره گرد را در مقابل هر دو می گذارد. سایه ی مرگ (ابتدا پرنده ی شکاری تصویر اول فیلم و بعد تجسم مادی آن که جسدی طاعون زده است) بر سر همه سنگینی می کند. الگویی که اینجا ترسیم می شود چند ویژگی مهم دارد: سلحشور و زمین دار ، هر جند دائما با هم مخالفند ولی به گونه ای جدایی ناپذیر به هم وابسته اند؛ خانواده ی بازیگران( در طول فیلم) کاملا بیرون از تقابل این دو قرار می گیرند.تکرار این ساختار در همه ی فیلمهای برگمان وجود دارد. تضاد اصلی در همه ی این فیلمها بین معنویت و مادی گرایی است. از سوی دیگر تکرار سماجت آمیز این الگو، بدون هیچ گونه تغییری باعث می شود خود آن غیر قابل حل و عقیم جلوه کند و چنین بنماید که محصول یک عقده ی روانی است و هرگز چنین تلقی نمی شود، پس غیر قابل علاج است. به همین دلیل است که ستایش کنندگان برگمان در دوره هایی از آثار او دچار سرخوردگی می شوند. از نظر جایگاه شخصیتها به مثابه ی عناصر درام روان شناختی، طبیعت حاشیه ای شخصیت های مثبت قابل توجه است: آنها یا مسافرانی هستند که اتفاقی سر راه آدم های فیلم قرار می گیرند یا کسانی هستند که به طبقات اجتماعی فرودست تعلق دارند(خادم کلیسا، خدمتکار). آنها به عنوان نوعی راه نجات ممکن مطرح می شوند، اما هرگز نمی توانند تاثیری بر تضاد اصلی بگذارند، چه برسد به اینکه آن را حل کنند. عدم انسجام و بیرونی بودن آنها در شیوه ای که برگمان آنها را به تصویر می کشد، و نه در واقعیت، تمایلی است به نزدیک شدن به شیوه ای از زندگی که برگمان هرگز نمی تواند آن را درک کند.در فیلمهای سه گانه این احساس اندکی تعدیل می شود. آلگوت، خادم کلیسا در فیلم نور زمستانی، ظاهرا چیزی به توماس می دهد که بیش از تسلای زودگذری است که میا به سلحشور در مهر هفتم به صورت توت فرنگی می دهد. چیزی که آلگوت می دهد تعریف شدنی نیست، همانطور که خود این شخصیت نوعی ابهام دارد(برگمان خودش از او به عنوان فرشته سخن گفته است، درحالی که برخی او را کمی شوم دیده اند)؛ اما فیلم به نوعی احساس گشایش ختم می شود که با وجود اینکه موقتی است، باورپذیر و قانع کننده می نماید.

*****

و ... معرفی فيلمهای بحث شده ...

معرفی فیلم: مهر هفتم

The seventh seal

بازیگران: مکس فون سیدو

کارگردان: اینگمار برگمان

زمان: 96 دقیقه

سوئد_1957

******************

آلن کیسبی یـــر: در مهر هفتم ساخته ی برگمان مرگ در سرزمین طاعون زده ای قدم بر می دارد. درون دنیای فیلم، مرگ شخصیتی ناواقعی به حساب می آید. در مورد شبح مرگ، این امر تا اندازه ی زیادی ناشی از رابطه اش با شخصیت های دیگر فیلم است. در این فیلم شخصیت مرگ در برابر ما و روی پرده بسان تمام شخصیت های دیگر فیلم است، اما همچنین فقط برای شعبده باز خیالباف (یوزف) رویت پذیر است، و تمام شخصیت های دیگر فقط در لحظه ی مرگ شان است که او را می بینند. هرچند که شوالیه (آنتونیوس بلوک) در صحنه ی آغاز فیلم مرگ را می بیند، با مشغول کردن او در یک بازی طولانی شطرنج، مرگ خویش را تا پایان فیلم به تعویق می اندازد. با اینکه شوالیه درون دنیای فیلم شخصیت زنده یی باقی می ماند، پیداست که دریافت او از مرگ نظیر دریافت افراد دیگری است که می میرند. نحوه ی چند بار ظاهر شدن مرگ نیز وضعیت ناواقعی بودنش درون دنیای فیلم را تقویت می کند، بدین صورت که بی خبر قبلی در ساحل دریا و در مقام کشیش پشت اعترافگاه نمایان می شود، در کنار ارابه راه می رود، در ساحره متهمی را به سوی تیر آدم سوزی می برد. شخصیت مرگ، به عنوان شخصیتی که برای آدم هایی با دید عادی رویت پذیر نیست و مع هذا دفعتا و غافلگیرانه نمایان می شود، بدل به نمادی می گردد برای حضور مطلق مرگ در سرزمینی که بر اثر مرض طاعون دچار ویرانی شده است.

***

معرفی فیلم: نور زمستانی

Winter Light

بازیگران: انگرید تولین- گیونار بیورن سترین- مکس فون سیدو

کارگردان: اینگمار برگمان

زمان: 80 دقیقه

سوئد_1962

******************

خلاصه داستان: داستان زندگی عده ای از مردم که هر کدام مشکل خود را دارند. کشیشی که همسرش را از دست داده و خود را دیگر مرده ای متحرک می داند و زندگی را پوچ و غیرقابل تحمل می بیند. زنی که عاشق این کشیش است ولی با بی مهری او روبرو می شود. نوازنده ی کلیسا که کارش را بصورت یک عادت و از روی ناچاری می داند. مردی که با شنیدن دستیابی چینی ها به بمب هسته ای، احساس می کند که دنیا به نابودی کشیده می شود و این فشار روحی، او را به پوچی و افسردگی می کشاند و سرانجام به خودکشی وا می دارد ...

******************

رابین وود: نور زمستانی فیلمی است به غایت شخصی. نسبتا کوتاه است(80 دقیقه) و چیزی حدود چهار ساعت از زندگی تعداد انگشت شماری از شخصیتهای ساکن منطقه ی روستایی دور افتاده ای در سوئیس را بازگو می گوید.با وجود این، بدون اینکه هرگز خدشه ای بر وحدت روایی دقیق فیلم وارد شود، بدون اینکه کمترین نشانه ای وجود داشته باشد دال بر اینکه چیزی هست که از داده های دراماتیک بر نیامده بلکه بر شخصیت ها و موقعیت ها تحمیل شده است، فیلم مظهر حیاتی ترین حرکت درونی تمدن غرب در صد ساله اخیر است: دور شدن از ارتدکسی دینی و کشف "سکوت" خدا، رفتن بسوی نوعی هستی شناسی بی ثبات.

در نور زمستانی بر خلاف مهر هفتم (که حالتی غیر منطقی با حرکاتی پر طمطراق) هیچ تصویر تماشایی و مشکوکی وجود ندارد.

پایان فیلم هم به دو بصورت کاملا متفاوت قابل تاویل است: توماس(کشیش) ایمان خود را بازیافته است و تاویل دیگر اینکه او اکنون یک آتئیست متقاعد شده ای است که توان رهایی از ایمانی که داشته است را ندارد. عبارت پایانی فیلم که کشیش در دعایی "خدا را قدرت مطلق که جلالش همه جهان را فرا گرفته می داند" تاویل اول را تقویت می کند ولی چهره ی او در هنگام خواندن این دعا بمانند کسانی که ایمانشان را بازیافته اند نیست و گویا او همچنان به همان گفتار و صحبت هایش در طول فیلم معتقد است. ولی باز هم نمی توان به این دلیل آتئست بودن او را قبول کنیم زیرا او در دو راهی انتخاب بوده است، کشیش خود خواسته و بدون حضور مردم روستایی به اجرای مراسم دینی در پایان فیلم می پردازد.

معرفی فیلم

lordmehr — Thu, 26 Apr 2007 08:26:18 GMT

معرفی فیلم: Killing me softly

بازیگران: هیدر گراهام-جوزف فینس

کارگردان: چن کایگه

زمان: 100 دقیقه

امریکا 1996

**********************

خلاصه داستان: آلیس (گراهام) محققی است که به همراه نامزدش در لندن زندگی می کند. آشنایی اتفاقی او با کوهنوردی به نام آدام (فینس) جریان زندگی او را عوض می کند. آلیس نامزدش را رها کرده و پیش آدام میرود. از طرفی در گذشته ی آدام موضوعی وجود دارد که آن را از آلیس پنهان می کندو بعد از ازدواج،نامه هایی به دست الیس می دهد که به او در مورد آدام هشدار می دهد. آدام از آلیس می خواهد به او اعتماد کند ولی آلیس موضوع را پیگیری می کند این کار با مخالفت آدام همراه می شود تا اینکه ...

***********************

نمی دونم واقعا درمورد این فیلم چی میشه گفت؛ حتی مطمئن نیستم که یه تریلر جنسی بود یا یه رمانس جنایی. ولی هرچی که حسابش کنیم یه امتیاز بزرگ داشت اون هم بازی فینس؛ هیدر گراهام خیلی خوب بازی کرد ولی فیلم کاملا در اختیار فینس بود اون نقش مردی جذاب، قوی و در عین حال بشدت مرموز را فوق العاده ایفا کرد. او کسی ست که عشقش را بر رابطه ی جنسی اش بنا می نهد و همین ویژگی اش او را از محبوبش جدا می کند. بخاطر همین مسئله است که الیس او را ترک می کند. آنها یکدیگر را دوست دارند ولی بهتر می بینند از هم جدا باشند. و این را در صحنه ی پایانی فیلم کاملا آشکارا نشان می دهند. آلیس ترجیح می دهد به دنبال کسی باشد که در عشق ملایم تر و منطقی تر باشد .

معرفی فیلم: آلفاویل

Alphaville

بازیگران: ادی کنستانتین-هاوارد ورنون- آنا کارینا

کارگردان: ژان لوک گدار

زمان: 95 دقیقه

فرانسه- 1965

**********************

خلاصه داستان: لمی کوشن(کنستانتین) با هویت مستعار ایوان جانسون، روزنامه نگار فیگارو-پراودا، عازم آلفاویل می شود. ماموریت او برگرداندن یا کشتن دکتر فون براون( ورنون) است، که چند سال پیش کشور های بیرونی را ترک کرده و حالا کنترل کامپیوتری بنام آلفا-60 را که بر آلفاویا حکومت می کند به دست دارد.

تنها رابط کوشن ماموری بنم هنری دیکسون است که کوشن او را در هتلی کثیف در حال مرگ می یابد. راهنمای رسمی او در الفاویل ناتاشا( کارینا) دختر فون براون است. کوشن به او کلماتی را می آموزد که از کتاب مقدس یا دایره لغات رسمی آلفاویل پاک شده اند. وقتی کامپیوتر از کوشن سوال هایی می پرسد، او جوابهایی می دهد که کامپیوتر را گیج می کند. سپس فون براون را می کشد و کامپیوتر را از کار می اندازد. لمی ناتاشا را از تشنجات مرگ آفرین کامپیوتر نجات می دهد و با هم بسوی کشورهای بیرونی می رانند.

***********************

رابین وود: از نظر پیشگویی های روشن فکرانه، آلفاویل حرف تازه ای ندارد؛ ردّ بیشتر فکرهای آن در رمان های قدیمی وجود دارد. این موضوع باعث شده منتقدان بسیاری آن را متظاهرانه و غیر اصیل بدانند. اما از نظر من آلفاویل وحدتی است که بشدت حس می شود با پیوستگی عاطفی و فضاسازی نیرومندی که ایده ها هم در ان سهمی دارند اما ارزش ایده ها فقط به مثابه ی ایده محدود نمی شود. بلکه در حقیقت آلفاویل یک اثر هنری است، نه یک پیشگویی پیامبرگونه؛ و خود گدار هنرمند است، نه فیلسوف.

ماهیت آلفاویل چنان است که آدم را از توجه به دقت فوق العاده ی که گدار با آن بازیگرانش را هدایت می کند، باز می دارد. اما به محض آنکه آدم به این موضوع آگاهی می یابد، می بیند که مهارت او در اینجا هم مانند هر جای دیگر خیره کننده است، بخصوص در بازی موثر آنا کارینا.

درباره ی 300

lordmehr — Wed, 28 Mar 2007 11:58:18 GMT

قبل از هر چيز بايد سال نو رو به همه تون تبريک بگم و آرزو کنم که سالي سرشار از موفقيت و کاميابي پيش رو داشته باشيد. مدتي زيادي بود که وبلاگ رو بروز نمي کردم که دلايل زيادي داشت از بي حوصلگي گرفته تا خرابي اساسي کامپيوترم ! که مقارن با تحويل سال نو بود ! به هر حال اين يادداشت را که هفته ي آخر اسفند براي فيلم 300 نوشته بودم رو بعنوان اولين پست سال جديدم ميذارم. البته امروز که يه بار ديگه خوندمش احساس کردم که يه کم تند رفتم شايد دليل اين تندروي اين بود که اين متن را دقايقي بعد پايان فيلم نوشتم. سعي ام بر اينه که بزودي يه متن اصلاح شده و با تنظيم مجدد و بدور از احساسات شخصيم درباره فيلم 300 آماده کنم.

يادداشتي بر فيلم ۳۰۰(2006)

تصويري که برادران وارنر از مردان اسپارتان در فيلم 300 نمايش مي دهند قبل از هر چيز من را به ياد قهرمان افسانه اي ايلياد هومر يعني آشيل مي اندازد . گويي اين مردان همه از داستانهايي خيالي برخواسته اند. مرداني که به گونه اي خاص و تاثيرگذار نبرد مي کنند؛ همانند صحنه هاي مبارزه آشيل با هکتور در فتح تروا و با لحن خاص بيان خود بيننده را به هيجاني کاذب مي رسانند. هيجاني که به مانند داستان فيلم پوچ و بي اساس است. همه بخوبي مي دانيم که حقيقت نبرد ترموپیلا اين بود که 300 تن از جنگجويان اسپارتان به مدت 3 روز مانع پيشرفت 120هزار سرباز ايراني شده بودند و سپاه پارسي را آزار داده بودند. ولي در 300 اين ابرمردان پوشالي در مقابل يک ميليون سرباز ايراني مي ايستند و کوهي از جنازه را بوجود مي آورند. چهره اي که از ايراني ها نمايش داده مي شود بيشتر به اعراب شباهت دارد از آن هم بدتر نيروهاي گارد که به موجودات افسانه اي و شيطاني مي ماند.

در حقيقت اسپارتان جامعه اي بودن در قبرس و ترکيه کنوني که هيچ شباهتي با آنچه در 300 مي بينيم نداشتند آنها هرگز نيمه برهنه نبودند و هميشه زره اي مخصوص به تن مي کردند جالب اينکه در نبردها شباهت زيادي به ايراني ها هم داشتند. ايرانيان هم از زره اي مخصوص که آنها را از ديگران متمايز مي کرد استفاده مي کردند. مردم اسپارتان براي تفريح و خوشگذراني مردم بومي را وسيله ي تمرين خود قرار مي دادند. آنان مردمي بودند که اسکندر وحشي و بربر ناميدشان. مردمي که تنها هنر آنها قدرت نبردشان بود. فرانک ميلر هم هيچ تلاشي براي دانستن حقيقت انجام نداده است گويا فراموش کرده است که 2500 سال پيش ايرانيان بودند که منشور عدالت را نوشتند, برده داري را حذف کردند زن و مرد را برابر قرار دادند. اکنون هم همان منشور بر سردر سازمان ملل قرار دارد. گويي ميلر و برادران وارنر اين حقيقت را از خاطر برده اند و شايد هم مي خواهند بدست فراموشي بسپارند. اين فيلم هم بمانند اسکندر با انگيزه اي سياسي و براي تاثير بر افکار مردمي ساخته شد. ولي اين بار فيلم را با جذابيت بصري بيشتري ساختند تا افتضاح اسکندر ( اليور استون ) در نمايش عمومي دوباره تکرار نشود.

کارگردان تمام تلاش خود را براي اسطوره سازي انجام داده است. اسطوره هايي که همچون شخصيت پردازي فيلم ضعيف و ناتوانند. بخش دراماتيک فيلم هم چندان قوي نيست بطور کل در عظمت صحنه هاي نبرد و انبوه جلوه هاي بصري فيلم گم مي شود. اما تکنيک بصري فيلم که بايد نقطه ي اتکا فيلم باشد به گونه اقرار آميز نمايش داده مي شود. از نظر تکنيک ساخت هم , اين فيلم در ادامه ي اثر موفق شهر گناه ( رابرت رودريگوئز ) ساخته شد بگذريم از اينکه عده اي فيلم را بازيگوشي هوس آلود يک کارگردان جوان دانستند؛ فيلمي که فضاي پست مدرن خود را به بهترين شيوه ترسيم نموده بود و با استفاده از محيط تيره و باراني فيلم و فضايي فانتزي و کميک بيش از پيش عنوان فيلم را در ذهن تداعي مي کرد. اما حالا اين سبک نمايش را در 300 و آن هم در اثري حماسي ببينيد. جايي که شخصيتهاي خيالي اسپارتان همانند قهرمانان رزمي کار فيلمهاي هنگ کنگي در حرکتهايي اسلوموشن سربازان پارسي را تکه تکه مي کنند. تمام صحنه هاي نبرد با موسيقي تحريک کننده همراه ميشود بگونه اي که بيننده با بريده شدن سر و دست و پاي ايرانيان و ترواش خون از هر گوشه ي تصوير به هيجان مي آيد. پايان نمادين فيلم هم چندان تاثيرگذار نمي باشد. قهرماناني که از جنازه ي ايرانيان کوهي ميسازند اکنون براحتي شکست را پذيرا مي شوند. و با اين مرگ نمادين يونانيان خفته در خواب را دوباره متحد مي کنند.

نمي خواستم از فيلم 300 به عنوان يک ايراني انتقاد کنم فقط ميخواستم بگويم 300 يک فيلم عادي و متوسط مثل بسياري از فيلمهاي ديگر هاليوود هست که فقط براي سودجويي و تخريب چهره ي يک ملت صورت گرفته است. فيلمي که صحنه هاي نبردش را از فيلمهاي ديگري چون "ارباب حلقه ها" و "تروا" و "گلادياتور" و حتي "اسکندر" برداشت کرده است. از آن هم مصنوعي تر فرياد "پيروزي" که آشکارا از فرياد "آزادي" ويليام والاس در "دلاور" به عاريه گرفته شده است.

اگر واقع بينانه و نه به عنوان يک ايراني و بدور از حس وطن دوستي به اين فيلم بنگرم بايد بگويم که 300 فيلمي است که از ديدنش به هيجان مي آيم و براي ساعتي لذت ميبرم ولي با گذشت زمان به راحتي فراموشش مي کنم چون حقيقتا چيزي براي ماندگار شدن ندارد و ارزش اين همه بحث در کشور ما را نداشت زيرا فرهنگ اصيل ايراني غني تر از آن است که با فيلمي همچون 300 به سخره گرفته شود. از همه ي اينها که بگذريم بايد قبول کنيم که همه اين فيلم را دستاويزي براي تبليغات مثبت و منفي قرار داده اند چه در غرب و چه در کشور خودمان. زماني عادت کرده بوديم که قهرمان هاي مدرن امريکا را در مقابل بدمن هاي روسي ببينيم. ولي در دوراني که تبليغات ضد کمونيستي به نتيجه رسيده است رسانه هاي غربي ما را هدف قرار داده اند و اين را از آثاري که در اين چند سال اخير ساخته اند بخوبي مي توان درک کرد.

سینمـای کمــــدی

lordmehr — Tue, 27 Feb 2007 20:29:18 GMT

سلام

سال پيش ... همچين روزي ... 9 اسفند ... حوالي ساعت 2:30 بعد ظهر ... من و رضا (!؟) ... توي سايت دانشکده برق ( دانشکده رضا ) ... داشتيم وقت مي گذرونديم ... يدفعه به سرمون زد که يه وبلاگ درست كنيم ... من علاقه خاصي به "مهر" داشتم ... رضا هم به "لرد" ... همين باعث شد تا اسم عجيب و يه جورايي نامربوط "لرد مهر" رو واسه وبلاگ انتخاب کنيم ... رضا از ورزش مي نوشت و من هم از سينما ... بعد از مدتي ... ناهماهنگي بين مطالب حوصله مون رو سر برد ... دلمون رو زد ... همين هم باعث شد که ديگه ننويسيم ... يعني زياد ننويسيم ... اما يه اتفاق شيرين در تابستون 85 باعث شد که دوباره به نوشتن رو بيارم ... اتفاقي که فقط واسه خودم معنا و مفهوم داره ... اين شد که نوشتم ... و ... هنوز هم مي نويسم ... شايد بعضي از نوشته هام يا حتي اونايي که از ديگرون ميذارم زياد براي همه جذاب نباشه ... شايد ... حتي کسل کننده (!) هم باشه ... از موضوعاتي مي نويسم که بهشون علاقه دارم ... و ... يا ... از نوشتن درموردشون نمي ترسم(!) ... واسه همين هم عنوان "نگاه شخصي من" رو واسه اين وبلاگ انتخاب کردم !

***********

دوران بـا شکــوه سینمـای کمــــدی

در سینمای کمدی چهار نوع خنده وجود دارد: خنده ی نخودی، قهقهه، خنده از ته دل و از خنده روده بر شدن. چگونگی خنده ی نخودی بر همه معلوم است و ممکن است برای همه اتفاق بیفتد. قهقه هم همان خنده ی بلند و کشدار است. هر کس که مزه ی این مرحله از خنده را چشیده باشد حتما از ته دل خندیدن را خوب می شناید. می ماند از خنده روده بر شدن یعنی همان خنده ای که آدم را می کشد. شیرین کاری مضحکی که درست و کامل اجرا می شود، قربانی را به آرامی تا آخرین پله از این نردبان جنون می کشاند و او که از شدت خنده خم و راست می شود و در جایش بند نیست به زحمت خود را به این نردبان می چسباند و به التماس می افتد. اما او پس از تجدید قوایی اندک دوباره با اولین نیش شلاق کمدین بالا رفتن از نردبانی دیگر را شروع می کند.

پاسخ به این پرسش که مخاطبان از چه زمانی مورد چنین اعمالی قرار گرفته اند بر برداشتی کلی و عمومی درمورد وضعیت کنونی سینمای کمدی می دهد. بهترین فیلمهای کمدی معاصر تا به خنده ی کوتاه پیش می روند. البته گاهی ممکن است به قهقهه هایی بیانجامد که چندان دوامی ندارد. حتی آنهایی که فیلمهای بهتری ندیده اند باید بدانند که در سیر سینمای کمدی معاصر، برای بوجود آوردن انگیزه ی کوچکی برای خنده راهی بس طولانی باید پیمود. آنهایی که تماشاگر کمدی ده_پانزده سال اخیر بوده اند دریافته اند که سینمای کمدی به کندی اما به طور مداوم رو به زوال است. این انحطاط و زوال بخصوص برای نسل گذشته یعنی نسلی که سینمای کمدی را در اوج خود بیاد دارد، قابل لمس تر است. چون آنها با توجه به آنچه در گذشته شاهد بوده اند معیار دقیقی برای زوال و نابودی در دست دارند. مثلا امروزه وقتی ضربه ای به سر کمدینی می خورد بزرگترین واکنش او این است که خود را منگ نشان دهد. ولی در سینمای کمدی صامت وقتی بازیگر ضربه ای به سرش می خورد به این آسانی از آن نمی گذشت. گویا جواز معتبری برای او صادر شده بود، جوازی با قوانین خشن و بی رحمانه! این شغل او بود که تا حد امکان و با تمام وجود و بدون استفاده از کلمات بامزه و مضحک باشد. به همین دلیل او برای گیجی و منگی خود از حرکات و اشاراتی خاص استفاده می کرد، به عبارت دیگر، مانند شاعری قطعه شعری می سرود، شعری که برای همه قابل درک و فهم بود. تنها کاری که بر اثر اصابت انجام می داد این بود که مانند یک تکه چوب خشک و بی روح سر جایش میخکوب میشد و بعد طوری از عقب به زمین می افتاد که با تمام قد و قواره اش یکجا و در لحظه به زمین اصابت می کرد. در واقع پخش زمین می شد، یا به تنهایی معرکه ای بپا می کرد. گیج و منگ مثل فرشتگان، و با لبخندی معصومانه بر لب چشمانش را در حدقه می چرخاند و انگشتانش دستش را به هم می تابانید و در همان حال دستانش را تا حد امکان به جلو می کشید، قوز می کرد و آنقدر روی نوک پا با قدم های کوچک می چرخید تا بالاخره با زانویی شل و بی حال در این گرداب گیجی غرق می شد. بعد همانطوری که روی زمین دراز کشیده بود پاشنه های پایش را درست مثل قورباغه ای در حال شنا کردن به هم می کوبید.

همین هنرپیشه وقتی پلیسی غافلگیرش می کرد لبه های کلاهش را دو دستی می گرفت و آن را تا روی گوشهایش پایین می کشید یا بالا می پرید و با چنان خشونتی نقش زمین می شد که به شکل ورقه ای در می آمد و بعد در حالی که به اندازه ی حشره ای کوچک شده بود با سرعتی فوق العاده تا ته خیابانی خالی می دوید و از نظر تاپدید می شد. اینها قرارداد های کلی و کلیشه های خوبی از بدو سینمای کمدی صامت بودند. تنها هنرمندانی از عهده این نقشها بر می آمدند که در فنون دیگر مانند آکروبات(بندبازی)، رقص، مسخره بازی(دلقک بازی) و پانتومیم نیز مهارت کافی داشتند.

امروزه بر خلاف دوران سینمای صامت بندرت در تئاتری نمایش های کمدی اجرا می شود، متاسفانه امروز خنده ها بسیار کم و کوتاه و خالی و ساکت است. از همه غم انگیزتر، اکثر کمدین ها در سنین میانسالی و یا بالاتر هستند و و دیگر کسی پیدا نمی شود که رغبتی برای فراگیری و تجربه اندوزی از خود نشان نمی دهد. تنها چیز ناجور سینمای کمدی امروز این است که روی پرده ای می آید که دیگر صامت نیست. به ذلیل وجود کلمات دیگر حتی استادان سینمای کمدی هم قادر به اعمال مهارتهای بازیگری خود نیستند. بنظر می رسد که آنها نمی توانند توانایی های خود را با دیالوگ تلفیق کنند. به دلیل پرده ای به بزرگی دیوار، کمدین که اکنون زبان باز کرده است فقط بی کفایتی خود را به نمایش می گذارد و بس.

*****

*ابتدا می خواستم فیلم سوپ اردک رو معرفی کنم ولی به این فکر افتادم بهتره یه مطلبی که ارزشها و برتری هایی که در بالا برای سینمای کمدی کلاسیک قائل شده رو اثبات کنه، بیان کنم. به همین جهت به تشریح و تفسیر صحنه های ابتدایی و انتهایی فیلم" روشنایی های شهر"(1931) شاهکار صامت چاپلین که در اوج فراگیری سینما ی ناطق ساخته شد؛ زمانی که تماشاگر به چیزی کمتر از صدا در فیلم رضایت نمی دادند، می پردازم.

خلاصه داستان:

فیلم درباره ی آشنایی مرد ولگردی(چاپلین) با دختری(ویرجینیا چیریل) گل فروش و نابینا است که رابطه ای دوستانه بین آنها بوجود می آید. از طرفی ولگرد خود را مردی ثروتمند و اشراف زاده معرفی می کند او خالصانه دختر را دوست دارد و برای شاد کردنش تلاش می کند. ولی زمانی که دختر بینایی اش را دوباره بدست می آورد ولگرد از معرفی خود و بیان حقیقت شرمسار است.

**********************

فصل آغازین روشنایی های شهر نوعی دهن کجی به انتظارات تماشاگر بود. این صحنه، پرده برداری از مجسمه ای است در سه حالت. حالت اول اقتداری ملکه وار دارد، حالت دوم دستش را به جلو دراز کرده است؛ و حالت سوم شمشیری به دست دارد (این سه حالت، مفاهیم عدالت، شفقت و قدرتند که در زشتی مرمر تجلی یافته اند). ولی وقتی از مجسمه پرده برداری می شود همانطور که انتظار می رود چارلی بروی آن خوابیده است ( دوباره همان نقش مایه) ناگهان چارلی پی می برد که به مخمصه افتاده است، اما هرچه می کند وضع بدتر می شود.شلوارش بر نوک شمشیر مجسمه ی مرمرین گیر می کند. سپس بروی دست مجسمه می نشیند و بعد باسنش را بروی دماغ ملکه تکیه می دهد (این صحنه یکی از وقیع ترین صحنه ها در سینماست). در این لحظه تنها نواختن سرود ملی آمریکا، چارلی را از خطر سنگسار شدن توسط مردم می رهاند، چون بلافاصله بعد از نواختن این سرود تماشاگر باید خشمش را نسبت به چارلی کنترل کند. دومین دهن کجی چاپلین این است که صدای همزمان را دست می اندازد. او برای نمایش گفتگوی آدمهای مهم به جای ضبط صدای آنها از جیر جیرو صدای ساکسیفون استفاده می کند، اما همین صدا ها به خوبی مفهوم گفتگو را می رساند. و همه ی اینها با نواختن سرود ملی که صداهای دیگر را می پوشاند میسر می شود. به این ترتیب چاپلین با حذف گفتگو، سینمای ناطق را هجو می کند.

فصل پایانی روشنایی های شهر این گونه آغاز می شود که دختر نابینا برای اولین بار ولگرد (چاپلین) را می بیند و از او تشکر می کند. دختر چاپلین را، دست کم به شکل و قیافه ی یک شاهزاده تجسم می کرده است. و از طرف دیگر چاپلین هم هیچوقت بطور جدی فکر نکرده که فاقد جذابیت های لازم است. دختر، ولگرد را که آرام به طرفش می رود به واسطه ی لبخند شاد و شرمگین و مطمئنش باز می شناسد. و ولگرد هم بخاطر تغییرات آزارنده ی چهره ی دختر، خود را برای نخستین بار می بیند. دوربین فقط با چند تصویر درشت و بدون حرف از دختر و ولگرد، تغییر و تشدید حسی شان را در چهره ی هر کدام نشان می دهد. قلب بیننده از تماشای این صحنه فشرده می شود؛ این عالی ترین نمونه ی بازیگری و والاترین لحظه در تاریخ سینماست.

*مطالب بالا بر گرفته از گفتار جیمز ایجی و جرالد مست و چند مقاله ی کوتاه دیگر است.

معرفی فیلم

lordmehr — Fri, 09 Feb 2007 20:20:18 GMT

معرفي فيلم: ماريا سرشار از محبت

Maria Full of Grace

بازيگران: کاتالينا سانديينو مورنو- يني پائولا وگا

کارگردان: جاشوا مارستون

زمان: 101 دقيقه

کلمبيا- آمريکا 2004

**********************

خلاصه داستان: ماريا (کاتالينا مورنو ) دختري است که در شرکت تهيه گل کار مي کند. بر اثر رابطه اي نامشروع ناخواسته حامله مي شود. او با رئيسش اختلاف پيدا کرده و از کارش استعفا مي دهد. براي کار به بوگوتا مي رود و به پيشنهاد يکي از دوستانش وارد کار قاچاق مي شود. ماريا ناچار است بسته هاي هروئين را بلعيده و آنها را تا آمريکا حمل کند. دوست نزديکش بلانکا ( يني وگا) هم وارد باند قاچاق مي شود. آنها به همراه دختري بنام لوسي به نيويورک مي روند و در خانه ي توزيع کنندگان اقامت مي کنند. قبل از بيرون آوردن مواد، يکي از بسته هاي هروئين در شکم لوسي پاره شده و شرايط جسمي لوسي بهم مي خورد. توزيع کنندگان هم براي از بين نرفتن مواد، شکم لوسي را پاره و او را مي کشند. ماريا و بلانکا از ماجرا مطلع مي شوند و فرار مي کنند. آنها به نزد خواهر لوسي مي روند ولي سرانجام ناچار به بازگشت به اقامتگاه خود مي شوند، مواد را تحويل مي دهند و پول خود را دريافت مي کنند. و به فرودگاه مي روند ولي ماريا در ميانه را منصرف مي شود و تصميم مي گيرد تا مانند خواهر لوسي فرزندش را در آمريکا و بدور از خشونت کلمبيا به دنيا بياورد و بلانکا تنها باز مي گردد.

**********************

تصوير زيبايي از دختري کلمبيايي که ناخواسته حامله مي شود، کارش را از دست مي دهد و در اوج ناميدي در دام دللالان مواد مخدر مي افتد. کاتالينا سنديينو مورنو در نقش دختري فروتن و کوشا حس ترحم و همدردي بيننده را بخوبي بر مي انگيزد. او دنيايي گرفته و پر از غم و اندوه را بوجود مي آورد که بيننده را همراه خود غرق در آن مي کند. مورنو با ايفاي اين نقش توانست اولين زن اسپانيولي زباني باشد که در یک نقش اسپانیولی زبان توانسته نامزد جايزه اسکار شود و شايد به ناحق از رسيدن به آن باز بماند.

چهره اي که مارستون از ماريا به ما نشان مي دهد تصوير يک قرباني است قرباني فقر و فساد، ولي ماريا سعي در فرار از اين واقعيت دارد به همين جهت است که براي رهايي از اين وضعيت براحتي وارد باندهاي قاچاق مي شود. و زماني از کرده ي خود پشيمان مي شود که در کشور ديگري است. اکنون مارستون ما را به همدردي با دختري وا مي دارد که اساسا کار او نادرست بوده چه در حامله شدن و رابطه نامشروع و چه در حرفه اي که براي رسيدن به آرزوهايش انتخاب کرده است.

روايت فيلم کمي کند و آرام است ولي اين شيوه روايت هيچوقت سبب خستگي و کسالت نمي شود و در تمام طول فيلم تماشاگر را با خود همراه مي کند. فيلمبرداري بسيار زيبا و سنجيده و رئال فيلم هم ما را هرچه بيشتر به دنياي ماريا مي برد. تصويري که مارستون از نيويورک به ما نشان مي دهد با آنچه تا به قبل از اين کلان شهر دیده بوديم کاملا متفاوت است، چيزي متفاوت با آن کلان شهر روياها. البته در فيلم چندان به آمريکايي بودن اين شهر پرداخته نمي شود و تمامي اشخاصي که در اين شهر به ما معرفي مي شوند کلمبيايي هاي مقيم آمريکا هستند.

فيلمنامه ي مارستون بسيار قدرتمند و واقعي نوشته شده است و هر صحنه به تنهايي کشش لازم را ايجاد کرده و تاثير خود را بر بيننده مي گذارد. مخصوصا صحنه ي پاياني که بلوغ ماريا را در تصميمي که براي آينده خود مي گيرد نشان مي دهد با حرکتي آهسته از راه رفتن ماريا که به عنوان بندي پاياني مي انجامد. ما هم براي ماريا و بلانکا احساس تاسف مي کنيم ولي کمکي به ماريا و دختراني مثل او که از سر فقر ناچار به حمل مواد هستند نمي توانيم بکنيم. دختراني که بارها بايد بسته هاي مواد را ببلعند و خطر مرگ را بپذيرند تا به آمريکا آمده ، آنها را تحويل داده و بازگردند و دوباره اين عمل را تکرار کنند و در نهايت نيز عاقبتي جز آنچه براي لوسي روي داد در انتظارشان نباشد.

اين اثر فيلمي واقع گرا و کاملا رئال و بدور از تظاهر است که فساد ، خشونت و فراگيري مواد مخدر و بي رحمي دللالان مواد مخدر را در جامعه ي کلمبيا به وضوح نمايش مي دهد. کساني که براي حفظ سرمايه خود دست به هر کاري مي زنند. اين حقيقت جامعه کلمبيا را از انتخاب ماريا براي ماندن در آمريکا، در کشوري بيگانه، با آينده اي نامشخص و مبهم و بدنيا آوردن فرزندش در جايي بدور از خشونت کلمبيا بخوبي درک مي کنيم. و شاید بتوان گفت که این فیلم بر پایه ی یکی از هزاران داستان واقعی است که در کلمبیا روی داده است.

**********************

جوايز فيلم:

http://www.imdb.com/title/tt0390221/awards

معرفی فیلم

cinemamehr — Fri, 09 Feb 2007 08:01:18 GMT

معرفي فيلم: ماريا سرشار از محبت

Maria Full of Grace

بازيگران: کاتالينا سانديينو مورنو- يني پائولا وگا

کارگردان: جاشوا مارستون

زمان: 101 دقيقه

کلمبيا- آمريکا 2004

**********************